Incest

Hoe begin je in godsnaam een dergelijk verhaal, bij het begin dan maar hé. Vanaf mijn geboorte heeft (naar horen zeggen) mijn vader geen enkele affectie naar mij toe getoond. Mijn eerste herinneringen beginnen op mijn 3e levensjaar. Ik had 2 vaders, een overdagvader een agressieve man die lichamelijke straffen zoals slaan, schoppen, me opsluiten, geen eten niet schuwde. Voor die man was ik bang maar ik had ook een nachtvader. Deze kwam in mijn kamertje en noemde me zijn kleine blonde lieve poppetje. Hij zat wel aan me, betaste me op een manier en op plaatsen die niet prettig waren toch wilde ik “meewerken” in zoverre als je als kleuter kunt weten wat er gebeurt. Immers deze man vond me lief en ik wilde zo graag lief en gekoesterd worden. De eerste jaren gingen zo voorbij. Op mijn 8e werd ik door mijn vader naar mij opa gebracht en achtergelaten. Daar werd ik voor het eerst van mijn leven verkracht volgens opa omdat het nodig was. Zo bleef ik zuiver en puur en werd al het kwade uit me gedreven. Volgens hem en mijn vader betekende zuiver het blanke Arische ras en perfect zijn als mens. Ik herinner me de immense pijn die ik voelde alsof mijn lichaam uit elkaar gescheurd werd. En ik moest keer op keer behandeld worden aangezien ik maar een slecht kind was dat niet aan hun normen kon voldoen als zijnde perfect mens. Mijn vader was nooit tevreden, een 9 op school was straf, het is immers niet perfect. De afwas moest ik 3 keer doen, het was nooit perfect. Inmiddels was mijn vader me ook gaan behandelen om me zo perfect en zuiver mogelijk te krijgen.

Op mijn 12e nam mijn vader het over van opa en de man werd echt agressief nu overdag en in de nacht. Nooit voldeed ik aan zijn normen. En mijn moeder ging meedoen, actief meedoen in de incest, ik werd ook door haar misbruikt. Daarmee stortte mijn wereld in de vrouw die elke middag na school zat te wachten met thee en een koekje. De vrouw die ik mijn jonge leventje al beschermde door de klappen van hem op te vangen voor haar. Deze vrouw misbruikte me in de avond, mijn enige houvast was daarmee verdwenen.Ik werd een slecht kind, een duivelsgedrocht een foutje op deze wereld genoemd. En ik geloofde het zij wisten het immers beter ik was maar een kind, wat wist ik nu. Ik leerde mezelf om pijn uit te sluiten ik kreeg daar ook les in van mijn vader. Ik moest ook wel wilde ik het volhouden allemaal. Voelen, emotie, huilen, ziek zijn allemaal tekenen van zwakte, niet perfect zijn en dus straf. Mijn leven bestond uit 1 emotie namelijk angst elke seconde angst te falen. Elke seconde angst voor straf. Praten erover kon niet dat betekende hoogverraad en die hadden geen recht op hun bestaan op deze aarde. Ik hield mijn mond al ben ik 3 keer uit huis geweest 2 keer op mijn 15e en definitief op mijn 17e. Na 1 ½ jaar in een internaat ging ik op mezelf wonen. Alles begon gewoon opnieuw en ik had werkelijk de kracht niet er tegen in te gaan. Uit angst of omdat ik niet beter wist en vond dat ik niet perfect was en dit dus verdiende? In ieder geval is het me met behulp van de politie uiteindelijk op mijn 25e gelukt de incest te stoppen maar dan begint de ellende pas. Wat nu hoe ga je hier in godsnaam mee om. Ik heb aangifte gedaan, samen met iemand van het bureau slachtofferhulp zijn we naar de officier van justitie geweest. Het is geen rechtszaak geworden de rede van de officier was dat hij bang was dat dit een veel te grote emotionele belasting zou worden. De zaak is geseponeerd. Wel heb ik een schadevergoeding van het schadefonds geweldsmisdrijven gehad. Het is niet de schadevergoeding die belangrijk voor me was, maar de zin in de brief: wij zijn er van overtuigd dat u slachtoffer bent geworden van een ernstig en langdurig misdrijf. Een stukje erkenning dus en dat was zo belangrijk.

Jarenlang heb ik eerst alleen daarna samen met Tonnie naar goede hulp gezocht wat maar niet lukte. Niemand kon of wilde eraan beginnen. Tot ik in augustus 2002 bij een psychiater in het ziekenhuis terecht kwam. En eindelijk de therapie heb gehad waar ik wat mee kan en waar ik me ook prettig bij voelde. Daarnaast komen de verhalen in mijn omgeving los, ik hoor dingen van mensen uit mijn oude omgeving die ik niet eens meer wist. Er komen ook antwoorden op vragen zoals me al vaker gevraagd is ben je nooit zwanger geworden. Maar mijn oma vertelde me dat mijn vader vlak na mijn geboorte gesteriliseerd is dus hij en ook ik liep geen risico. Pas nu weet ik de lichamelijke gevolgen die er ook helaas voor mij zijn. zoals de rede dat we geen kinderen hebben ik kan ze helaas niet meer krijgen. Maar ook nu door verhalen van familie vallen puzzelstukjes op hun plaats. En pas nu heb ik de rust gevonden en de juiste therapeut om alles een redelijk leefbaar plaatsje te kunnen en mogen geven. Hoe ik daarmee bezig ben kun je lezen in het hoofdstuk updates. Verder wens ik al mijn lotgenoten veel liefde en kracht toe om hiermee te kunnen omgaan.